Je houdt het overeind. Maar het kost je jezelf.

JE HERKENT DIT INMIDDELS WEL

• Je denkt in een vergadering al na over het lastige gesprek dat daarna komt.
• Je zegt ja tegen een taak, terwijl je agenda al overloopt.
• Je neemt het werk van een teamlid over, want jij lost het toch sneller op.
• Je voelt de spanning al voordat een collega iets zegt en bent al aan het sussen.
• Je houdt het overzicht. Maar niemand houdt het overzicht over jou.

En ergens weet je: als ik dit blijf doen, houd ik het niet vol.

WAT HET JE KOST, ALS ER NIKS VERANDERT

Je houdt het nog vol. Een weekend geeft net genoeg lucht om maandag weer fris te beginnen. Maar zodra de eerste vergadering om een lastige beslissing vraagt, of een teamlid met een probleem naar je toe komt, zit je alweer in hetzelfde patroon.

Je neemt het over, sust het weg of stelt je hard op tijdens een overleg, om vervolgens thuis stil te worden tegen wie het dichtst bij je staat. Je legt de lat hoger, werkt door tot het af is en houdt de touwtjes strak in handen, maar genoeg voelt het nooit.

Je merkt wat het met je doet. Je bent sneller geïrriteerd naar je team, kortaf tegen je partner en 's avonds nog bezig met een gesprek dat allang voorbij is.

Ondertussen sta je steeds verder van jezelf af.Wat het zwaarste weegt: niemand ziet wat het je kost, want jij bent degene bij wie het altijd goed lijkt te gaan.

En ergens weet je het al: als dit zo doorgaat, ben je op een dag niet meer de leidinggevende die je wil zijn en ook niet meer de partner, moeder of vriendin die je wil zijn.

ZO KAN HET OOK

• Je voelt de druk in een overleg oplopen en blijft toch bij je eigen standpunt staan.
• Je zegt tegen je team: dit is niet aan mij, dit leg ik bij jou terug.
• Je gaat naar huis zonder de vergadering van vandaag mee te nemen naar je avond.
• Iemand is teleurgesteld in je beslissing en je blijft er toch achter staan.

Je hebt het patroon aangepakt dat onder deze reacties zat. Dat is het verschil met harder je best doen of jezelf proberen te verbeteren.

Zo ziet zelfleiderschap eruit als het niet langer op wilskracht hoeft te draaien: rust die blijft, ook op de momenten dat het spannend wordt.

Waar zou jij dit het eerst merken? In een vergadering, aan de eettafel, of pas 's avonds als je hoofd eindelijk stil wordt?

WAAROM INZICHT ALLEEN NIET GENOEG IS

Je hebt een leiderschapstraining gevolgd. Je hebt met een coach gesproken, misschien wel meerdere. Je weet inmiddels precies waarom je dichtklapt in een overleg of waarom delegeren je niet lukt. En toch sta je een paar weken later weer op dezelfde plek.

Dat ligt niet aan hoe goed je je best doet. Pleasen, fixen, perfectionisme en controle zijn geen gewoontes die je afleert met meer discipline. Het zijn overlevingsstrategieën, ooit aangeleerd om veilig te blijven of erbij te horen. Je systeem grijpt er nog steeds naar terug zodra de druk oploopt, ook al weet je allang dat het niet meer nodig is.

Dat is precies waarom inzicht je tot hier heeft gebracht en niet verder.

WAT JE BINNEN DRIE MAANDEN MERKT

• Je gaat een overleg in wetend welk patroon nog kan opspelen en herkent het voor het gebeurt.
• Je zegt nee tegen een taak die niet van jou is, zonder je de avond erna nog schuldig te voelen.
• Je gaat het lastige gesprek met je team aan, in plaats van het nog een week voor je uit te schuiven.
• Je merkt eerder wanneer je iets overneemt wat een ander zelf kan doen en laat het los.
• Je hebt aan het eind van een drukke werkdag nog energie over voor thuis.
• Je voelt het verschil tussen wat van jou is om te dragen en wat niet.

Dat gebeurt niet omdat je meer discipline hebt. Het patroon zelf is veranderd.